Stress & zomaar Zon

Ja mensen. Vandaag is zo een dag. Dat je tot het laatste moment door rent. Je doet alles wat je moet doen en zelfs een beetje meer. Zodat je morgen heeeel misshien een heel klein beetje minder rennen hoeft? We go see.

Ik was juist op tijd klaar en wilde nog mooi even dit afmaken voordat ik de trein zou halen. Helaas komen er op dergelijke momenten vaak juist heelveelextra dingen tussen. Het zal jullie niet vreemd zijn. Een ieder werkt zich vaak een .. in de rondte.

De kunst is om dat dan achter je te laten. Deur dicht, trein halen, draai de schouders even los, adem even flink in en uit én klaar :). Als je dan op één seconde net de trein mist, mag je de frustratie nog even rekken op het perron. Maar dan. Een zelfde ritueel.

Het lukte me niet en daar werd ik dan nog geïrriteerder van ‘Loes, je hebt een middag vrij hou op jezelf zo te stressen! RELAXXX’. Ofzo ;-). Omdat ik nog wat verplichtingen af moest en liefdadige dingen beloofde te verrichten, kwam hierna pas de langverlangde glimlach. Met haar gleed er iets van mn schouders en ik schoof keuzes nog even opzij. Eerst; zon. JA ZON!

Ik bracht mijn laptop mee zodat ik uit werk en stad lekker ergens alleen in een koffietentje kon gaan zitten typen (wantdatiswatikhetliefstedoemaarnietvaakdoe). Lekker schaamteloos internetten, rondneuzen met een kop thee. Of koffie. Of soya cappuccino. MAARE!

ZON! 🙂

Binnen is dus geen optie. Buiten. Wifi? Who cares. Ik vond een heerlijk plekje dat zij me aanraadde, wat het extra fijn maakt. Aan et water dat rustig golfjes trekt ook al is het bruin. De eendjes veranderen het ribbelpatroon en de zon werpt met haar schaduw voortdurend verandering. Ja. Dit typen kost me een uur.


20140515-150958.jpg

Ondertussen verbaas ik me over de verscheidenheid aan mensen. Verbrakte studenten, jongvolwassenvrouwen in hun eentje aan een tafel in de zon (ja er zijn er meer! ^^) veel in stilte genietende oudjes, aan de koffie met zn twee. Toch ook heel veel wijn. Gedronken zonder enig blijk van uit de ban. Zonder enig blijk van lets think twice. Ik vraag me ineens af waarom je zult nadenken voordat je iets fijns doet?

Drie oude mannetjes in een kano onderbreken de net ingezette gedachtenstroom. De één stuurt aan, de ander poogt tot roeien en nummer drie ligt languit. Mijn hart maakt sprongetjes voor de kneuterigheid.

Als je dat al kunt doen als je oud bent. Wat is het dan allemaal toch prachtig.

Twee rocksterren leiden me opnieuw af. De één jong en het uiterlijk; gekrulde haren wild, vreemdgevormde zonnebril, rozenkrans(x5), puntlaarzen met hak. De ander oud en de praatjes. Plus de wijn voor hij nog werken moet. Fascinerend wat enkel het observeren van anderen en het straatbeeld kan doen.

Zwetende joggers, stilzwijgende familie, synchroonfietsende meisjes, mensen die zomaar aanstekers van tafels grijpen (wat gebeurde er met; heeft u een vuurtje?) wijn en bitterballen voor de wielrenner, fashioninsta’s, serveersters met plezier in hun werk, bij papa op de nek en oh zo ziet het er uit als je gelukzalig op de fiets zit.

<3.

Vitamine D. Stopzetten van verwachtingen. Van jezelf. Stopzetten van drukte. Onthaaaasten noemen hippe bladen het. Je weet het en je denkt dat je het doet. Tot je het doet en merkt; ah. Dat.

Foto op 15-05-14 om 16.19Foto op 15-05-14 om 16.19 #2


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s