Toen ik je zag

Terwijl ik een review schrijven zou. Of wou. Dook ik in een ander boek. Eerst deze nu uit Loes.

Ik was er al eens in begonnen, brak, vermoeid, gelukkig, maar de slaap niet te vatten. Heerlijke thee, een bank voor mij helemaal alleen. Haardvuur. Drie keer raden waar ik was.

In een uur las ik met lome oogjes 65 pagina’s. Gegrepen.

Het boek bleef daar, verwachtende dat een volgend bezoek me weer boeien zou. Maar eerder verscheen het in m’n inbox. En een tablet lag klaar.

Zoals zo vaak las ik de afgelopen weken verschillende boeken door elkaar. Met recepten, informatie, iets met verlichting, spanning en ordinaire achterklap. Ik besloot; nu 1 voor 1. Of nouja. Eigenlijk besloot ik dat met het idee dat ik deze er nu even bij pakken mag ;-). Want van de anderen sloeg ik de laatste pagina’s nog niet om.

Toen ik je zag

Ik dacht nooit aan morgen, vandaag was lang genoeg
Totdat ik jou zag, en ik dacht ineens aan morgenvroeg
Ik hield niet van de liefde, voor mij was er geen vrouw
Totdat ik jou zag, en ik hield zomaar ineens van jou

Je hebt niet in de gaten, wat je allemaal met me doet
En dat kun je ook niet weten, ik heb je pas 1 keer ontmoet
En toen heb je mij misschien, niet eens gezien

Ik ging nooit naar buiten, echt vrolijk was ik niet
Nu loop ik zelfs te fluiten, en ik kijk of ik jou ergens zie
Ik kon om niemand lachen, ik was tot niets in staat
Nu ben ik dag en nacht een zon, omdat ik weet dat jij bestaat

Je hebt niet in de gaten, wat je allemaal met me doet
En dat kun je ook niet weten, ik heb je pas 1 keer ontmoet
En toen heb je mij misschien, niet eens gezien

Als ik jou zou vragen, drink jij wat van mij
Zou je dan lachen, blijft het daarbij
Ik moet het toch proberen, ik weet alleen niet hoe
Niet langer verlegen, ik wil ik zal ik ga naar je toe

Er was een donder een bliksem, een slag toen ik je zag
Ik ben veranderd, een ander, sinds die ene lach
Ik geef me over je hebt me, verzetten heeft geen zin
Ik ben veranderd in een ander, en dit is pas het begin

Want je hebt niet in de gaten wat je allemaal met me doet
En dat kun je ook niet weten, ik heb je pas 1 keer ontmoet
En toen heb je mij misschien, ja heel misschien, niet eens, gezien

Geschreven door Guus (ja die, met zachte G enzo), bekend van Antonie.

Ik las het boek geschreven door zijn vrouw Isa  Hoes. Ze geeft ons een kijk in niet zo zeer hun leven, maar hoe leven is met hem. Het is bijzonder om te merken dat het leven, gewoon het leven van een onbekende je te laat naar bed laat gaan. Ja, we kennen hem wel. Maar meer nog eigenlijk niet.
Niet iedereen beleeft meeslepende avonturen, of creëert deze zelf. Maar over elk persoon is een boek te schrijven. Mensen zijn mooi. Bijzonder. Elk mens heeft iets wat je inspireert of wat jou verbetert.

Antonie ook. Of mijn interpretatie van Isa’s vormgegeven Antonie.
Het is gek te beseffen dat dit echt is. Dat dit boek waarschijnlijk gediend heeft ter ondersteuning van rouw. En dat het zo velen interesseert. Zo velen die nieuwsgierig zijn, maar (waar ik denk) oprecht meeleven zonder aapjes te willen kijken. Soms vraag ik me af; moet dat? Maar Isa Hoes schrijft zo…… prachtig.

Bovendien is het iets wat (ik wilde ons allemaal typen, maar dat weet ik niet) (ik weet alleen dat ik denk dat een ieder nadenkt over de dood. En dat je dat dus zelf kunt willen) intrigeert; zelf  uit het leven terwijl je zo duidelijk liefhebtenwordtliefgehad. Dat je zo in elkaar kunt zitten dat zelfs onbekenden je een machtig persoon vinden. En je toch in het tegenovergestelde zelf de macht dan pakt.

Je kunt er lang over praten. De meest bijzondere mensen laten de meest speciale mensen na. <3.

Geraakt, geroerd en ongelooflijk vervuld met de zin te leven. Vervuld met respect. Zin vol overgave dingen aan te pakken. Je beseft je (weer) dat oordelen eigenlijk geen zin heeft. En het grootse van liefhebben. Hoe je bij je zelf te rade gaat of je je grenzen voldoende aangeeft. Of je die überhaupt her- erkent. Dat je direct wilt discussieren en dat je ook naar Frankrijk wilt. Dat je wilt genieten van een kopje koffie en levens bij mensen verzinnen wil. Om daar dan om te lachen. Dat muziek zo krachtig is. En een passie nog veel meer. Hoe je kinderen hoort op te voeden. Dat vriendschap iets is wat groeien kan. Dat soulmates bestaan (<3) en dat de zon elke dag weer opkomt. Ook dan. Zelfs dan.

Als iets liefs je verlaat, blijft de liefde.

Hoe ik hoop dat het overkomt. Het respect, de oerkracht en het enorme vertrouwen. De bewondering en de gretigheid die het oproept. Nog veel meer liefde.

Een prachtig boek.
Maar ik zou niet om 22.45 uur beginnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s