Op de automatische piloot

Ik had al een extra rondje gereden. Daarvoor vond ik dat ene plaatsje niet dicht bij huis genoeg. Maar toen ik er na teleurstelling weer terug kwam, bleek deze nu ook ineens bezet. Meneer liep net bij zijn auto vandaan. Ietwat geagiteerd het gas in en dan maar om de bocht. Voordat ik daar aankwam, waren er ineens 2 vlak voor de deur. Ik koos de grootste, die paar extra meter? Eenmaal ingedraaid zag ik meneer (inderdaad ja, die mijn plekje had gejat) in mijn spiegel. Hij lachen. Ik geconcentreerd. Hoezooo bevestig ik dit behoorlijk grote vooroordeel over de vrouw? Okeeeee, 1x extra steken dan. Wilde ik er net uit, tikt meneer op mijn raam. Brede lach. Zijn handgebaren echter zo vaag dat ik hem niet begrijp. Draaien? Nu? Of er nog even uit?  JA HALLO!!! DOE EVEN NORMAAALLL! hoorde ik mezelf een tikkeltje geïrriteerd zeggen. uhu. Loes de positivist. Die met dr eeuwige smile en enthousiasme. Brandde nu een man af. Terwijl hij haar helpen wou.

(maar hij keek wel heel veroordelend en hij was ook echt niet duidelijk en je hoort anderen toch niet ook uit te lachen?) 😉

Grappig hoe snel zo iets gaat. Toen de auto helemaal perfect ingeparkeerd stond lachte ik mezelf uit. Gauw nog een zwaai naar meneer, ietwat beschaamd maar met mn liefste glimlach. Totdat ik een buurman uit t raam zag gluren en wat naar de beneden lopende buurvrouw riep… ‘Dat meisje kan het niet alleen’.  HOP!! Terug in de geïrriteerde bemoei je lekker met je zelf stand.

LALALALAALalalaaaa. Wat is er aan de hand Loes? Okeeeee, ik had die auto er heus zelf wel in gekregen. Misschien koste het een minuutje extra, maar ik red t vaker alleen. Waarom dan toch zo snel aangebrand? hihi. Zelf kwam ik er wel achter hoor. Ik vind het gewoon irritant van mezelf dat ik er niet zo effe in draai. Want ik vind dat ik dat moet kunnen. Ook terwijl regelmatige oefening ontbreekt. Uhu.

Zo een simpel klein voorbeeldje. Een uur later stond ik met de fiets voor het stoplicht (en nee, dit was geen ontwijkend gedrag ;-)) en schoot ik uit de startblokken toen het stoplicht voor de auto’s op groen sprong. Heel kort even gooide mijn brein alles in beweging om op te starten. Geprogrammeerd op groen licht. Geconditioneerd. Hoe mooi ook dat die hersenen dan ook binnen 1 ms al door hebben dat het toch niet de juiste reactie was.

Let vandaag eens op waar de conditionering jou gegrepen heeft. Wat doe je allemaal automatisch zonder dat je er bij nadenkt? En wat als je er wel over nadenkt? Kom je dan jezelf tegen? Zou je automatisch zo willen reageren? Of pas je extra aandacht toe, zodat je het veranderen kunt?

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s