Just be (grateful)

Dat je ineens beseft hoe kwetsbaar je bent. Hoe je fijne leventje uit elkaar spatten kan. Zomaar.

We nemen heel veel dingen vaak voor lief. Hoe vaak gebeurt het dat je echt stilstaat bij alles wat vanzelf lijkt te gaan? Ademen. Lopen. Zelfs als je heel bewust je liefde uit, is het vanzelfsprekend dat dat knuffelend kan. Behalve iets met lange afstand dan. Maar toch. Je snapt hem.

Vaak moet er wat gebeuren voordat je even weer beseft wat er allemaal is. Wat er kan. Wat jij – alleen door te bestaan- mogelijk maken kan. Alleen in dit moment, hier. Nu. (tuurlijk lieve lezers, die moest een keer voorbij) (en heus, hij volgt vast nog menig keer).

Wanneer er ziekenhuisbedden aan te pas komen, vliegt dat rijtje ineens voorbij. Lachen, bewegen, liefhebben, sneeuwpoppen maken, zingen, nadenken, de tinteling in je vingers voelen als je heel goed stil kunt zijn, oefenen in stil zijn, reflecteren, life & cooking kijken, rennen, anderen kuiltjes laten lachen, geld verdienen, uitgeven, vallen & opstaan, grinniken om de zoveelste blauwe plek. Van het leven. Door het te leven. Door te zijn.

Denk vandaag eens aan die kleine dingen die je zomaar doen kan. Zomaar! Alleen het bewegen van je ledematen vergt al enorm veel communicatie en coördinatie. Wees alle kleine beetjes dankbaar. Heb het lief.

Oh ja, natuurlijk zijn er vervelende dingen. Pech. Ongeluk. Of diep verdriet. Natuurlijk mag je rouwen, huilen, schreeuwen. Stampen bovendien. Besef je echter dat je dat – alleen- (voelen) kan, omdat je bent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s